Μια παροιμία λέει “πες μου το desktop σου, να σου πω ποιος είσαι. Ισχύει.
Τα τελευταία 12+ χρόνια που απομακρύνθηκα από debian, ubuntu και παραφενάλια, καταπιάστηκα με archlinux. Αιχμή του desktop μου ήταν το xfce. Σταθερό σαν βράχος, κατανοητό και με modular expansion δηλαδή unix philosophy. Γλυκοκοιτούσα και το openbox αλλά λόγω περιορισμένων τότε γνώσεων και επαγγελματικών ενασχολήσεων, δεν το τολμούσα.
Βεβαίως πριν κάποια χρόνια το δοκίμασα και κόλλησα. Είχα πλέον γνωριστεί πολύ καλά με X11 XDG, gtk, environments, configs και ήταν, ας πούμε εύκολο, lego για τα γράδα μου.
Έφτιαξα το δικό μου desktop, κάνει ακριβώς αυτά που θέλω, δεν χαλάει, δεν στραβώνει, δεν δεν…
Μεγάλωσα όμως. Ο χρόνος πλέον περισσεύει. Περνώ 2-3 ώρες καθημερινά παρακολουθώντας, χαριστικά, servers κάποιων παλιών πελατών/συνεργατών. Πλάκα έχει δεν λέω.
Ευκαιρία όμως να μάθω και κάτι ακόμα. Τι άλλο;
Wayland baby.
Και γιατί παρακαλώ wayland;
Μοντέρνα βάση, χαμηλό latency, ασφάλεια. Το μέλλον.
Η μία διανομή μετά την άλλη το γυρνάει σε πρωτόκολλο wayland. Και βεβαίως υπάρχει compatibility layer με τον X11, δεδομένου του πλήθους software που δεν έχει, προσώρας, προσαρμοστεί. Διαβάζω για κάποια προβλήματα με Nvidia. Δεν γνωρίζω για να τοποθετηθώ. Χρησιμοποιώ intel με ενσωματωμένα γραφικά.
Όμως, πάντα υπάρχει ένα όμως,
οι έτοιμες διανομές δεν είναι του γούστου μου. Το έγραψα, έρχομαι από openbox. Άρα νουμ, κέι-ντι-ι, μέιτ κλπ δεν παίζουν, τίποτα ετοιματζίδικο. Δεν υποτιμώ ούτε κατ’ ελάχιστον τη δουλειά των devs. Ίσα ίσα.
Ο καθένας, έτσι και εγώ, έχει τα χούγια του.
Δοκίμασα διάφορους compositors.
Stacking ήταν πολύ openbox like.
Tiling μου άρεσε, δεν γύρναγε όμως σε stacking αν το ήθελα.
Άρα dynamic που συνδυάζει και τα δύο.
Μονόδρομος (σχεδόν) η Hyprland για να φτιάξω αυτό που θέλω. Επιπλέον “κάθεται” εξαιρετικά σε archlinux. Έχει και ένα ενδιαφέρον δικό του ecosystem. Φτωχό το archwiki, πλούσιο το hyprlandwiki. Επίσης αυτό απαραίτητο. Μια χαρά.
Η εγκατάσταση είναι πανεύκολη, το ίδιο και η εκκίνηση. Προϋπόθεση η ύπαρξη κάποιου editor και terminal. Στα γούστα μου είναι geany και alacritty με tmux.
Τα configs ήταν έτοιμα από άλλη εγκατάσταση. Από /etc ότι χρειαζόμουν, κυρίως κάποια hooks του pacman. Απλή αντιγραφή.
Fire-up με Hyprland και εμφανίζεται η μαγική άδεια οθόνη. Δεν μπορώ να ενεργοποιήσω terminal γιατί, σαν βιαστικός θεούλης που είμαι, δεν είχα δει τα keybind configurations.Που πας ρε καραμήτρο;
Forced shut down. Αρχίζω να αισθάνομαι ηλίθιος.
Τέλος πάντων κάνω cat το /usr/share/hypr/hyprland.conf βλέπω ότι έχει για terminal τον kitty, το αλλάζω σε alacritty. Παρατηρώ ότι το keybind για να ξεκινήσει το $terminal είναι SUPER+Q.
Έτοιμος. fire-up ξανά με Hyprland.
Το terminal δουλεύει. Γεμίζει ΟΛΗ την οθόνη. ΟΛΗ.
Πρώτη δουλειά να κάνω cp το /usr/share/hypr/hyprland.conf στο ~/.config/hypr/hyprland.conf.
Ξεκινάει το ξεφάντωμα.
Σπάσιμο του τεράστιου hypr.conf σε επιμέρους μικρότερα αρχεία που γίνονται sourced από την autostart.conf. Reboot για να σιγουρευτώ ότι όλα είναι καλά. Κανένα πρόβλημα.
Ρύθμιση των keybinds σε αντιστοιχία αυτών που έχω συνηθίσει εδώ και πολλά χρόνια. Το αυτό για keyboard-input en/gr. Είμαι έτοιμος να παίξω μπάλα.
Εγκατάσταση brave-bin. Βγαίνω στο web.
Τίποτα, τίποτα δεν με σταματά…
Αισθητικά είναι απίθανο. Ότι ανοίγω, χωρίζει σε μισά (tiles) την οθόνη. Αστραπιαία. Με τα κατάλληλα keybinds, γυρνάω το tiling σε οριζόντιο ή κάθετο. Θέλω full-screen ένα application; Πάλι με keybinds. Εντυπωσιακά animations.
Σετάρω και τεστάρω τα session-keybinds (logout, reboot, poweroff, suspend). Επίσης uwsm και sddm. Όλα πάνε ρολόι.
Παραθέτω screenshots για να καταλάβετε τι σημαίνει dynamic compositor. Απλώς έχω μεταφέρει τα “παράθυρα” με drag και ο compositor κάνει ότι είναι απαραίτητο για να γεμίζει όλη την οθόνη. Όταν θέλω, μπορώ κάποιο από αυτά να το κάνω floating και κάθεται πάνω από τα άλλα.
Ήθελα και ένα panel τρομάρα μου. Οδύσσεια.
Το waybar ήταν η πρώτη δοκιμή. Κακή εμφάνιση, δεν συνάδει της αισθητικής μου. Εξαντλητικό configuration για εμένα. Κατανόηση css & json έχω. Αλλά δεν παλεύεται. Ένα κόμμα ή άγκιστρο να ξεφύγει ψάχνομαι για κέντες. Κι ας μου δίνει τη γραμμή του error. Τέσπα.
Full system backup με rsync. Ευτυχώς Θεέ μου.
Λέω ας ρίξω μια ματιά γύρω να δω τι παίζει με dotfiles. Να ξεστραβωθώ.
Φέρνω, που να μην έφερνα, ml4w.
Ο μαζόχας που το έστησε, έχει δώσει ρεσιτάλ περιπεπλεγμένης περιπλοκής της πολυπλοκότητας, ώ περικοκλάδα. Έφαγα ώρες να καταλάβω τα configs και ούτε τα μισά δεν πρόκανα. Μπράβο του μεν, αντίο δε.
Ιδέες πάντως πήρα.
Next stop nwg-shell. Χάος. Οι devs την έχουν δει gui micro-tuning λες και πρόκειται να στείλουν δορυφόρο στο διάστημα. Άσε μας αγαπούλα μου.
Κάθε φορά η επιστροφή στα πάτρια ήταν αδύνατη χωρίς το backup.
Αποφάσισα, με κρύα καρδιά να κρατήσω το waybar και να προσθέσω μόνο το nwg-menu που έχει αποδεκτή αισθητική. Με περιορισμένη λειτουργικότητα. Εξάλλου είμαι βέβαιος ότι, σύντομα παρά αργά, όλο και κάποιο φρέσκο panel θα σερβιριστεί.
Ρύθμιση στη ρύθμιση και τελειωμό δεν έχει. Απευθύνθηκα κάμποσες φορές σε AI για να ξεμπερδεύω στα γρήγορα. Επτά στις δέκα φορές έπαιρνα λάθος απαντήσεις.
Ένα πράγμα που δεν έχω καταφέρει ακόμα, είναι το κάθε workspace να εμφανίζει τα active windows, να ακολουθεί το επόμενο με τα δικά του κ.ο.κ. Που θα πάει; Θα το φτιάξω κάποια στιγμή.
Ricing είναι η στάνταρντ ορολογία, ψείρισμα η δική μου. Όλα αυτά για ένα panel. Νισάφι. Στο δια ταύτα, θα το κρατήσω και βλέπουμε.
Βεβαίως πρέπει να βάλω τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
Δεν είναι για χρήστες χωρίς γνώση linux.
Χρειάζεται ισχυρό υπόβαθρο κατανόησης των μηχανισμών που δίνουν το τελικό αποτέλεσμα. Με γνώμονα αυτό, θα πρότεινα –σε σώφρονες- να πειραματιστούν με εικονικές μηχανές.
Πιστέψτε με, το αποτέλεσμα αξίζει.
Υ.Γ. Το post μπήκε στην κατηγορία lounge γιατί δεν είναι “οδηγός”. Και σίγουρα δεν είναι καφενειακό 
