Μια ιστορία τηλεκπαίδευσης

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, 25/3/2020

Πέρασα δέκα υπέροχες μέρες χωρίς σχολείο αλλά τίποτε ωραίο δεν κρατάει για πάντα. Εχτές η δασκάλα μου, η κυρία Μέλπω, έστειλε mail στην μαμά μου πως ξεκινάμε μαθήματα «τηλεκπαίδευσης», κι εγώ στραβομουτσούνιασα, γιατί δεν ήξερα τι σημαίνει ακριβώς αυτό αλλά σίγουρα δεν θα ήταν κάτι καλό, αφού είχε μέσα την λέξη «εκπαίδευση». Όμως έκανα λάθος, γιατί τελικά η «τηλεκπαίδευση» είναι κάτι το πολύ διασκεδαστικό και αστείο, κι έχει και αγωνία, σαν τον λαβύρινθο με τους καθρέφτες στο λούνα-παρκ, που δεν ξέρεις ποτέ αν έχεις βρει τον σωστό δρόμο και βλέπεις τους άλλους (χωρίς να τους ακούς) ή τους ακούς (χωρίς να τους βλέπεις) κάπου κοντά σου, το ίδιο χαμένους με σένα.

Η κυρία Μέλπω βγήκε στην οθόνη του υπολογιστή της μαμάς και σε μικρά παραθυράκια βγήκε ο Μπάμπης, η Χρυσούλα, ο Κωστάκης κι εγώ. Τα άλλα παιδιά δεν τα κατάφεραν, μάλλον γιατί τα περισσότερα δεν έχουν ούτε υπολογιστή ούτε κάμερα ούτε καλό Internet στο σπίτι τους ούτε και συμπαθούν πολύ την κυρία Μέλπω. Στην αρχή η κυρία χαμογελούσε και ανοιγόκλεινε το στόμα της και κούναγε τα χέρια της αγχωμένη αλλά εμείς δεν την ακούγαμε. Ήταν όμως πολύ αστεία, σαν εκείνη την κυρία που βγαίνει στην τηλεόραση στις «ειδήσεις στη νοηματική» και κουνάει πολύ γρήγορα τα χέρια και τα χείλη της χωρίς να λέει τίποτα. Τότε ο κολλητός μου, ο Μπάμπης, έκανε ομαδική κλήση σε μένα και τον Κωστάκη στο messenger, βάλαμε τα κινητά μας πιο κάτω από την κάμερα, να μην τα βλέπει η κυρία (δεν μας αφήνει να έχουμε κινητά ούτε και κουλούρια μέσα στην τάξη) κι αρχίσαμε να κάνουμε κρυφά ό,τι έκανε εκείνη αλλά εμείς κάναμε και άλλες, πιο αστείες χειρονομίες, όπως αυτή με το μεσαίο δάχτυλο, που πολύ μας αρέσει. Κι έτσι πέρασαν τα 10 πρώτα λεπτά μαθήματος.

Μετά η κυρία Μέλπω μας έγραψε στο chat της «τηλεκπαίδευσης» πως «αντιμετωπίζει προβλήματα με το μικρόφωνο, αλλά «γρήγορα θα το φτιάξει» κι εγώ της απάντησα «δεν πιράζει κυρία» αλλά εκείνη μου έγραψε «με –ει το πειράζει» κι εγώ σπάστηκα και δεν της ξαναέγραψα τίποτα στο chat, γιατί δεν είχε και ορθογραφικό έλεγχο αλλά έδειχνε ό,τι παπαριά γράφαμε χωρίς να την κοκκινίζει. Μετά έγραψε ότι φτιάχτηκε ο ήχος της κι ακούσαμε την τσιριχτή της φωνή, αλλά ήταν παραμορφωμένη, κάπως αντρική και πολύ αργή, σαν την φωνή του μικρού κοριτσιού από τον «Εξορκιστή», κι εμείς τρομάξαμε και σταματήσαμε να κάνουμε χειρονομίες κάτω από το γραφείο. Μετά το παραθυράκι της Χρυσούλας έμεινε άδειο και η Χρυσούλα ξαναμπήκε δύο λεπτά πριν τελειώσει τα μάθημα, γιατί την είχε «πετάξει το Internet έξω», η δασκάλα της είπε ότι δεν πειράζει κι εγώ θύμωσα που δεν το είχα σκεφτεί να το πω νωρίτερα και να γλιτώσω το μάθημα. Τελικά τα κορίτσια είναι πιο ώριμα για την ηλικία τους.

Μετά η κυρία Μέλπω άρχισε να μιλάει κανονικά και μας έλεγε για τις χώρες της Ευρώπης και τις πρωτεύουσές τους, αλλά εγώ τις ήξερα όλες από τις ειδήσεις, και μάλιστα ήξερα και πόσοι ακριβώς πέθαναν εχτές σε κάθε χώρα από τον Κωλοροϊό Covid, και μόλις της είπα ότι άκουσα και όσα είπε εκείνος με τα γουρλωτά, τρομαχτικά μάτια που μας κυβερνά, η δασκάλα στράβωσε το στόμα της κι έμεινε έτσι για πολλή ώρα. Ούτε κουνιόταν, ούτε μιλούσε. Κι εγώ ήλπισα ότι είχε πάθει εγκεφαλικό σαν τον παππού του Κωστάκη, αλλά δυστυχώς μετά από 10 λεπτά η κυρία επανήλθε χωρίς στραβό στόμα και μας είπε ότι δεν είχε κι εκείνη Internet για λίγο. Και μετά μπήκε στην παρέα και η Αφρούλα, αλλά μόνο για λίγο, γιατί παιδευόταν, είπε, όλο το πρωί να βρει την σωστή ψηφιακή τάξη στο Internet αλλά μάλλον είχε χαθεί και μόλις είδε ότι κάναμε μάθημα εξαφανίστηκε και πάλι κι εγώ θαύμασα ξανά πόσο ώριμα είναι τα κορίτσια για την ηλικία τους.

Τα τελευταία 10 λεπτά του μαθήματος ήταν και τα πιο ωραία, γιατί όσο μίλαγε μόνη της η κυρία, εμείς με τον Μπάμπη και τον Κωστάκη παίζαμε ομαδικό στα κινητά μας κάτω από τα γραφεία, και η μαμά μου έφερε και σάντουιτς με πορτοκαλάδα, γιατί ήταν πολύ χαρούμενη που με έβλεπε επιτέλους να κάνω μάθημα. Και μόλις τελείωσε το μάθημα, χαιρετήσαμε την κυρία Μέλπω, που τώρα φαινόταν πολύ κουρασμένη και δεν είχε πια την φωνή του κοριτσιού από τον «Εξορκιστή» αλλά είχε πάρει σίγουρα την φάτσα της, και δώσαμε ραντεβού «τηλεκπαίδευσης» για μεθαύριο. Και μετά η μαμά ήρθε μέσα, με φίλησε και μου είπε ότι τώρα μπορώ να ξεκουραστώ και να παίξω Fortnite με τους φίλους μου για όση ώρα θέλω. Μακάρι να καταργηθούν τα σχολεία και μετά τον κωλοροϊό Corvid και να κάνουμε μόνο «τηλεκπαίδευση»!

Είναι απίθανο το σχολείο του μέλλοντος!!!

[Της Έλενας Φλωριανού]

11 Likes

Ωραιο αλλα νιωθω οτι διαβαζω ημερολογιο του 1950 με αναφορες στο σημερα που με βγαζει εκτος χρονικης περιοδου.
Οι αναφορες σε “λουνα-παρκ” και τα “Μελπω”, “κωστακης” κτλπ, δεν ειναι καθολου 2020 και κανενα παιδακι 10 ετων δε το λενε Μπαμπη, Μπαμπινο και οσα αρχαια υποκοριστικα μπορει να σκεφτει η συγγραφεας.
Ας μην αναφερω το “παιζαμε ομαδικο κατω απο τα γραφεια” :stuck_out_tongue:

Κατα τα αλλα ορθα χιουμοριστικο και η συγγραφεας ξερει να γραφει.

2 Likes

Μου θύμισε λίγο Μικρό Νικόλα.
Ωραία προσπάθεια!

Να προσθέσω (έστω και λίγο καθυστερημένα) πως το κείμενο είναι μόνο για να σκάσει λίγο το χειλάκι μας.

Βλέπω τους εκπαιδευτικούς μας να καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες στο eClass προσπαθώντας να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. Σε ένα σύστημα που δεν έχει σχεδιαστεί να ανταπεξέλθει σε ένα τέτοιο φόρτο. Και ταυτόχρονα έχουν να αντιμετωπίσουν τον τεχνολογικό αναλφαβητισμό των γονιών και προφανώς μαζί και τον δικό τους αναλφαβητισμό, ειδικά σε μεγαλύτερες ηλικίες. Και έχουν την τηλεόραση να τους βρίζει, μιας και αυτοί φταίνε, και ο υπουργείο δεν έχει την παραμικρή ευθύνη. Σε αυτή την ανθρωποφαγία δεν θέλω να έχω τον παραμικρό ρόλο.

Ακόμα και σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα αν δοκιμάσει να το κάνει πρώτη φορά, εμείς αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε (που ξέρουμε λίγα πράγματα παραπάνω) θα δυσκολευτούμε πολύ την πρώτη φορά.

9 Likes

Το υπουργείο δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την “τηλεκπαίδευση”, παρά μόνο για τους αριθμούς. Γι αυτό και απέστειλε στους εκπαιδευτικούς φύλλο excel ζητώντας να συμπληρώσουν ΟΣΟΙ εκπαιδευτικοί λειτουργούν ηλεκτρονικές τάξεις, ονοματεπώνυμο μαθητών και emails κηδεμόνων. Δεν γνωρίζω αν και πόσο σύννομο είναι αυτό.

1 Like

θα μας σωσει η google :angry: :rage: :face_with_symbols_over_mouth:https://www.capital.gr/epikairotita/3441371/nea-sunergasia-oaed-google-elladas-gia-tin-anaptuxi-ton-psifiakon-dexiotiton-ton-anergon

Από την στιγμή που δεν υπάρχει κανένας κεντρικός σχεδιασμός δεν γίνεται δουλειά. Αν φύγουμε από τα σχολεία και δούμε την τηλε-εκαπαίδευση στα πανεπιστήμια που εκεί η διάλεξη έχει 100-350 φοιτητές που θέλουν να παρακολουθήσουν, σε αντίθεση με το παράδειγμα της ιστορίας παραπάνω, πάλι δεν βγαίνει καμία άκρη. Χωρίς καμία υποδομή, χωρίς τίποτα προσπαθεί ο κάθε καθηγητής μέσω Skype ή Microsoft Teams να κάνει μάθημα και το προσπαθούν είναι η αλήθεια. Η ποιότητα των διαλέξεων είναι ότι χειρότερο, ειδικά στους καθηγητές που υποχρεούνται να λύνουν ασκήσεις. Ούτε μισή κάμερα δεν τους παρέχουν, να βλέπουμε τουλάχιστον ανθρώπινα τις ασκήσεις που λύνουν. Σε εμάς εν το μεταξύ που είμαστε τμήμα πληροφορικής κάτι γίνεται, αλλά σε άλλα πανεπιστήμια που ξέρω επικρατεί το χάος.

Πέρα από το να βρεθεί ή να αναπτυχθεί από την αρχή μία καλή πλατφόρμα με ανοικτά πρότυπα για τις ανάγκες της κάθε βαθμίδας εκπαίδευσης χωριστά, πρέπει το υπουργείο πέρα από τη εκπαίδευση των μαθητών / φοιτητών να αναλάβει και την εκπαίδευση των καθηγητών. Μα φυσικά σε αυτή τη χώρα και ειδικά σε θέματα πληροφορικής δεν υπάρχει καμία θέληση να γίνει κάτι σοβαρό και οργανωμένο από καμία διοικητική δομή.

Εν το μεταξύ αν πιάσουμε το τεχνικό θέμα της ποιότητας σύνδεσης, τότε καταλήγουμε μόνο στο ότι το Διαδίκτυο είναι αναγκαίο να είναι δημόσιο αγαθό προσβάσιμο δωρεάν προς όλους, σε ικανοποιητικές ταχύτητες τουλάχιστον σε 50 down/10 up VDSL ανά άτομο (για την εποχή μας φυσικά, στο μέλλον θα αυξηθεί αυτή η ανάγκη). Σε μικρότερες κλήσεις μπαίνεις με 2-3 άτομα και κλατάρουν τα πάντα με τις απλές 24αρες(24 down/1 up) που ούτε 24 είναι.

7 Likes

Εν τω μεταξύ κάπου ανάμεσα σε Master Chef και πρωινάδικα χάθηκε αυτό που παλιά λέγαμε εκπαιδευτική τηλεόραση. Κάθε φορά που άκουγα στο παρελθόν για το πόσο θα αλλάξει η πληροφορική τα σχολεία θυμάμαι τι λέγονταν το 50 για την τηλεόραση (που είχε επιτυχίες και μοιάζει να έχει αφήσει βαθιές ρίζες στην αλλαγή της Ινδίας που είχε δορυφόρο για αυτήν).

Πόσο δύσκολο θα ήταν κάποια μαθήματα να τα κάνει κάποιος στην τηλεόραση; Και ο κάθε δάσκαλος να έχει τον δικό του ρόλο πριν και μετά μια διάλεξη; Και πολύς κόσμος θα γούσταρε, περισσότερος ίσως και από τον κόσμο που γουστάρει ντοκυματαιρ (και στην καλύτερη περίπτωση παίρνει παραμύθια με εξωγήινους).

Τώρα θα μου πεις πως βγήκε κονδύλι εκατομμυρίων για επικοινωνία (που νόμος επιτρέπει την δωρεάν μετάδοση της κυβερνητικής προπ ενημέρωσης) οπότε είμαι πολύ αισιόδοξος πως θα γίνει εκπαιδευτική χρήση των καναλιών της digea. Μόνοι τους είχαν γράψει την σύμβαση τότε, σίγουρα κάτι θα είχαν προβλέψει.

5 Likes

Δεν αναφέρεις το telemarketing, το οποίο έχει μεγάλο μερίδιο τηλεοπτικού χρόνου στην πρωινή/μεσημεριανή ζώνη. Και επειδή οι υπεύθυνοι marketing ξέρουν πολύ καλά πιο προϊόν θα προωθήσουν μέσα από κάποιο τρόπο πώλησης (στην περίπτωσή μας η τηλεόραση), βλέποντας τα προϊόντα που πωλούνται, καταλαβαίνουμε εύκολα ποιο είναι πλέον το target group της τηλεόρασης.
Η νεολαία σήμερα (ή έστω οι ηλικίες που έχουν ανάγκη από εκπαίδευση) δεν βλέπει τηλεόραση. Δυστυχώς είναι πάνω από ένα κινητό/tablet όλη μέρα, και οι επιλογές τους δεν είναι η επι-μόρφωση.
Βέβαια, ίσως καμιά φορά αυτό να είναι καλό, γιατί η παραπληροφόρηση που υπάρχει είναι τεραστίου μεγέθους, και η ανεξάντλητη θεματολογία σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη παρακολούθηση οποιωνδήποτε θεμάτων, μπορεί να οδηγήσει ένα ανήλικο σε λάθος δρόμους.

Εκτός αν εννοείς κάτι σαν “διαδραστική εκπαίδευση μέσω smart tv”.

6 Likes